De peuterspeelzaal, hoe gaat het nu?

Gepubliceerd op 21 januari 2020 om 20:00

Weet je nog? Die blog over de peuterspeelzaal die steeds dichterbij kwam en waar ik als een berg tegenop zag? Inmiddels zijn we bijna 3 maanden verder en vond ik het tijd voor een update! 


Vlak na Gijs zijn tweede verjaardag mocht hij voor de allereerste keer naar de peuterspeelzaal. We hadden Gijs door middel van voorlezen en vertellen al een beetje voorbereid op zijn eerste dag . Met een brede lach vertelde we keer op keer dat het er zo leuk zou zijn en hij er ontzettend veel plezier zou gaan beleven. En toen ineens... Was het zover... De allereerste dag op de peuterspeelzaal! Deze dag zorgde voornamelijk bij mij voor nogal wat buikpijn. Met een knoop in mijn maag liepen we naar binnen en met betraande wangen liep ik naar buiten. En Gijs? Die vond het allemaal eigenlijk wel prima en reuze interessant! Een half uur te vroeg stond ik later die ochtend alweer bij de peuterspeelzaal te wachten, want de tijd kon wat mij betreft niet snel genoeg voorbij gaan. De eerste keer was goed gegaan, op wat (logische) huilmomentjes na, heeft hij het ontzettend naar zijn zin gehad. Wat een opluchting!

Twee dagen later was het weer zover, tijd om naar de peuterspeelzaal te gaan! En ineens was Gijs toch niet meer zo enthousiast als de eerste keer toen we voor de deur stonden. Hij had maar al te goed door dat ik hem hier achter ging laten en daar was hij het toch niet echt mee eens. Na heel veel tranen en dikke knuffels kon ik me uit zijn greep wurmen. Nog nooit ben ik met zoveel moeite en tegenzin de deur uitgelopen, maar terug gaan en hem meenemen was toch ook niet echt de oplossing. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn hart dat wel een prima optie had gevonden!  

Jammer genoeg was dit niet de laatste keer met een heftig afscheid, liet ik een intens verdrietig kind achter en liep ik ook  daarna keer op keer weer met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen naar buiten. Gelukkig heeft Gijs hele leuke en betrokken leidsters die regelmatig even een foto stuurde om te laten zien dat het verdriet al heel snel weer over was. Hoe fijn dat ook was om te zien, stiekem moet ik bekennen dat het best een aantal keer door mijn hoofd is gegaan om hem gewoon lekker thuis te houden. 

De ophaalmomenten waren gelukkig een heel stuk leuker! Met een grote glimlach kwam hij enthousiast aangerend en riep alleen maar hoe leuk 'schooltje' was. Hier is meteen de reden waarom ik hem niet gewoon thuis heb gehouden, eigenlijk vond hij het best wel (heel erg) leuk en vertelde hij honderd uit over wat hij die dag allemaal had gedaan. Afscheid is gewoon niet zo zijn ding en dat heeft hij zeker niet van een vreemde. ;) 

Pas na twee maanden werd het afscheid steeds een beetje makkelijker, iets minder tranen en steeds wat minder paniek. Sinds twee weken krijg ik na het samen puzzelen een kus, zelfs een kleine zwaai en gaat het afscheid geheel zonder tranen of trillend onderlipje. Nu laat ik hem met een gerust hart achter en stiekem... Heel stiekem begin ik langzaam aan steeds meer te genieten van het feit dat ik weer iets meer tijd voor mezelf heb. 

Wel sta ik nog altijd 5 minuten voor tijd buiten op hem te wachten, want hoe fijn ik de tijd voor mezelf ook vind.
Tijd samen is nog altijd veel leuker! 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.