Als het even niet meer gaat..

Gepubliceerd op 12 november 2019 18:45

De laatste tijd hoorde ik steeds meer mensen om me heen zeggen dat hun werk helemaal niet voelt als werk. Een zin die me de laatste maanden, misschien wel al het laatste jaar bezig heeft gehouden. Voor mij voelt mijn werk namelijk wel echt als mijn werk. Is dat verkeerd? Zou dit anders moeten voelen? Doe ik mijn werk eigenlijk nog wel met plezier? De vraagtekens in mijn hoofd werden steeds groter totdat mijn lichaam het antwoord gaf dat ik eigenlijk wel al een tijdje wist…


Natuurlijk komen signalen van overspannenheid, een burn-out of hoe je het ook wilt noemen niet ineens uit de lucht vallen. Het is er al tijden en hoewel je ergens misschien wel weet en voelt dat je al langere tijd over je eigen grenzen aan het gaan bent is het toegeven ontzettend lastig.
Hoewel ik het niet tot in detail heb uitgesproken merkte mijn omgeving wel dat het niet helemaal lekker ging. Mijn angsten speelde ineens weer meer op, ik sliep slecht, was continue onrustig, deed echt stomme dingen (sleutels in de koelkast, wasmachine aan zetten zonder was er in en ga zo nog maar even door) en had een mega kort lontje.

Inmiddels had ik de connectie met mijn werk zelf wel al gelegd, maar daadwerkelijk stappen ondernemen vond ik lastig.Tot het moment dat ik Gijs bij mijn ouders bracht en in tranen uit barsten. Ik wilde naar mijn werk, maar alles in mijn lichaam liet me weten dat ik een grens over was gegaan. Het ging niet meer, maar toch kon ik zelf de knoop niet doorhakken. Mijn vader gaf op dat moment aan dat ik me ziek moest gaan melden. Een moeilijke beslissing, maar zo fijn dat hij op dat moment een beslissing nam die ik zelf niet kon nemen. Fijn om weer even dat kleine meisje te kunnen zijn die afhankelijk is van haar ouders en oprecht dankbaar voor mijn ouders die altijd zo betrokken zijn. Na flink wat huilen en een paar koppen thee ben ik naar huis gegaan waar ik vrijwel de hele dag heb geslapen. Ik was uitgeput, moe van al maanden strijden tegen de signalen van mijn geest en lichaam. 

De eerste paar weken bracht het thuis zitten me meer onrust dan rust, want stil zitten is niet echt mijn ding. Al snel wist ik dat ik hier niet alleen uit ging komen dus zocht ik hulp bij de praktijkondersteuner van de huisarts en dat zou ik iedereen aan kunnen raden. Het is soms zo fijn om je verhaal kwijt te kunnen bij iemand die je niet kent en nog geen oordeel over je heeft gevormd. Na het gesprek werd ook duidelijk dat er naast mijn werkplezier meer dingen spelen die invloed hebben op hoe ik me de laatste tijd voel. Al twee jaar is de balans compleet zoek. Ik vind het heerlijk om moeder en de vrouw van te zijn, maar mis soms ook tijd voor mezelf. Nee-zeggen is niet mijn sterkste kant en mijn eigen grenzen zijn behoorlijk vervaagd, zowel privé als op werkgebied. Ik vind het moeilijk om hier balans in te vinden en soms bewust voor mezelf te kiezen. Genoeg om aan te werken dus, maar waar begin je?

Voor nu heb ik hier geen antwoord op, maar ook dat is oké. Ik weet waar het aan ligt en wat ik wil veranderen, maar verandering kost tijd. En hoewel ik dit eerder als een zwakte zag, zie ik het nu als een kracht. Ik kies voor mezelf, maar ook voor het onbekende... Spannend en eng, maar misschien brengt het me nog wel heel veel mooie dingen.

" Outside your comfortzone is where the magic happens " 

 

De komende periode staat voor mij dus in het teken van zoeken naar balans, maar ook naar het zoeken van werk waar ik weer blij van wordt. Misschien bij mijn huidige werkgever, maar misschien ook wel daar buiten. Een spannende en onrustige tijd, maar ergens ook fijn om eindelijk stappen te zetten. Hoe ga jij met dit soort periodes om en herken je mijn zoektocht? Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Richard Onclin
24 dagen geleden

Ben trots op je.

Ellen Bouwmeester
24 dagen geleden

Jeetje Daph wat ontzettend moedig deze stap. Nu even met jezelf aan de slag! Sterkte meissie🙏😘

Joyce Braaksma
24 dagen geleden

Lieverd... heel herkenbaar allemaal. Een hele dikke knuffel: volg je hart want dat klopt❤️

Bonnie
24 dagen geleden

Wat een super goede en dappere stap. Je bent krachtiger dan jezelf denkt. Dit toegeven is het beste kadootje dat jij jezelf en je gezin kan geven! Super moeilijk, zwaar, eng en onzeker. Erg herkenbaar helaas. Ik wens je een mooie zoektocht met een nog beter eind resultaat: innerlijke rust en balans❤️